Ахмақ падиша

0
120

Өткән заманда бир ахмақ падиша болған екән. Кишиләр униң зулумидин қорқуп, немә буйриса шуни қилидекән. Күнләрниң биридә бу падиша бир адәмгә йолуқупту. Униңдин:
– Сән немә қилидиған адәм? – дәп сораптекән.
У адәм қорқуп кетип:
– Мән тағ көтиридиған адәм, – дәп җавап берипту.
Буни аңлиған падиша:
– Андақ болса, ординиң алдидики тағни йөткә, – дәпту.
У адәм:
– Мақул, – дәпту.
Падиша:
– Саңа немә лазим? – дәптекән.
– Маңа һеч немә лазим әмәс, пәқәт бир жилда бир қетим тағ йөткәймән, шуңғичә йәткидәк кийим-кечәк, йемәк-ичмәклиримни йәткүзүп бәрсиңиз болиду, – дәпту һелиқи адәм.

Падиша:
– Немә йесәң, немә кийсәң ихтияр өзәңдә, ордидин йәткүзүп бериду, – дәпту.
Шундақ қилип, бир жил падишаниң кийимлирини кийип, тамиғини йәп жүрүпту. Жил тошқандин кейин, падиша пүтүн жутни орда алдиға жиғип:
– Һазир тағ көтиридиған батурниң күчини көрүңлар! – дәп җар саптудә, кейин батурға қарап:
– Қени, тағни көтәр! – дәптекән. Һелиқи адәм тағниң бағриға жүгрәп берип таққа дүмбисини йөләп турупту. Падиша:
– Көтәр! – дәпту йәнә. Һелиқи адәм:
– Сиз башлиқ болуп, тағни дүмбәмгә артип қоюңлар, андин өзәм орнидин йөткәветимән, – дәптекән.
Падиша:
– Биз қандақ артимиз? – дәпту. Шу чағда һелиқи адәм:
– Силәр топлишип көтирәлмигән тағни мән ялғуз қандақ көтиримән? – дәп җавап берипту.

Бөлүшүш:
Реклама

ЖАВАП ҚАЛДУРУҢ

Пожалуйста, введите ваш комментарий!
пожалуйста, введите ваше имя здесь